Mehanizam za međunarodne krivične sudove (MMKS) 31. maja 2023. donio je konačnu, posljednju hašku presudu, u predmetu protiv bivših rukovodilaca srbijanske Službe državne bezbjednosti (SDB) Jovice Stanišića i Franka Simatovića, čime se se rad Haškog tribunala na procesuiranju zločina počinjenih tokom rata u Bosni i Hercegovini završio. Apelaciono vijeće Međunarodnog mehanizma za krivične sudove (MMKS) djelimično je usvojilo žalbu Tužilaštva i proglasilo Stanišića i Simatovića krivima za zločine protiv čovječnosti i kršenje zakona i običaja ratovanja. “Žalbeno vijeće je utvrdilo da su Stanišić i Simatović odgovorni kao pripadnici udruženog zločinačkog poduhvata za zločine koje su razne srpske snage počinile 1992. godine u BiH – u Bijeljini, Zvorniku, Bosanskom Šamcu, Doboju i Sanskom Mostu, i za zločine počinjene 1995. u Trnovu i Sanskom Mostu, kao i ubistvo počinjeno u Daljskoj Planini u Hrvatskoj”, kazala je predsjedavajuća petočlanog Apelacionog vijeća Graciela Gatti Santana. Apelaciono vijeće je konstatovalo i da je zajednički cilj Udruženog zločinačkog poduhvata (UZP-a) bio prisilno i trajno uklanjanje većine nesrpskog stnovništva iz Hrvatske i Bosne i Hercegovine – ubistvima, deportacijom, prisilnim premještanjem i progonom. Apelaciono vijeće je zaključilo da je Državna bezbjednost plaćala Srpsku dobrovoljačku gardu i isplaćivala joj značajne sume novca, a da su Stanišić i Simatović bili dogovorni za te isplate. Također je konstatovalo da su obojica znali da su njihova djela u obučavanju i opremanju pripadnika doprinijela počinjenju zločina. Nakon 20 godina, Haag je jasno utvrdio vezu Srbije s jedinicama poput “Arkanovih tigrova”, “Crvenih beretki” i “Škorpiona”, te sa zločinima počinjenim u Hrvatskoj i Bosni i Hercegovini. Ovim je potvrđeno da te jedinice nisu bile nikakve paravojne kako su ih decenijama predstavljali, nego jedinice pod direktnom kontrolom Službe državne bezbednosti Srbije koja ih je koristila za specijalne namjene. Prema mišljenju Apelacionog vijeća, prvostepeno nije pravilno razmotren puni nivo doprinosa Stanišića i Simatovića za ispunjenje cilja UZP-a, što je bilo ukljanjanje većine nesrpskog stanovništva iz velikih dijelova Bosne i Hercegovine i Hrvatske. Apelaciono vijeće je nakon toga navelo da u ovakvim slučajevima kada postoje svi elementi odgovornosti o UZP-u, svaki član tog poduhvata je odgovoran i za aktivnosti drugih članova. U odnosu na zločine u Bosanskom Šamcu i Sanskom Mostu, prema mišljenju Apelacionog vijeća, Stanišić i Simatović su direktno odgovorni kroz pružanje pomoći počiniocima ovih zločina. U odnosu na opštine Bijeljina, Zvornik, Doboj i Trnovo, Apelaciono vijeće je zaključilo da su se ti zločini mogli povezati sa Stanišićem i Simatovićem kroz djelovanje drugih članova UZP-a, s obzirom da su u njima učestvovali počinioci iz paravojnih formacija Jugoslovenske narodne armije (JNA) i Vojske Republike Srpske (VRS) koji su bili ili pod komandom ili u saradnji s drugim članovima UZP-a. Riječ je o historijskom događaju. Jovica Stanišić je bio glavni čovjek Slobodana Miloševića za specijalne operacije, pogotovo ratne, a Simatović, kao njegov zamjenik, bio je glavni operativac na terenu. Pravosnažna presuda je utvrdila da su formirali, naoružali, plaćali i kontrolisali čitavu hrpu formacija koje u slali u Bosnu i Hercegovinu. Što znači da su te formacije ubijale i satirale po direktnim naređenjima vrha Srbije. Presuda praktično dokazuje da je Srbija izvršila agresiju na Republiku Bosnu i Hercegovinu. Srbija je odgovorna za međunarodni zločin. Jovica Stanišić i Frenki Simatović su proglašeni krivim i za strijeljanje pred televizijskim kamerama zarobljenih srebreničkih Bošnjaka u Trnovu koje su izvršili Škorpioni pod komandom Slobodana Medića. Pravosnažna presuda pokazala je da je država Srbija u julu 1995. direktno učestvovala u genocidu u Srebrenici.