BIJELJINA — GENERALNA PROBA SRBIJANSKE AGRESIJE NA BOSNU

Predhodnica svim zločinačko-pljačkaškim srpskim jedinicama, bila je najorganizovanija među njima: Srpska dobrovoljačka garda ili „Arkanovi tigrovi“, jedinica pod direktnom komandom Službe državne bezbednosti Srbije predvođena Željkom Ražnatovićem Arkanom. Bijeljina je bila značajna, jer se preko nje i Zvornika, banjalučka regija vezivala sa istočnom Hercegovinom u planiranu kompaktnu srpsku teritoriju. Trebalo je u prvoj fazi okupirati i pobiti većinsko bošnjačko stanovništvo, u više gradova na granici sa Srbijom. Arkanovi vojnici su prvih dana aprila okupirali Bijeljinu, zvjerski ubijali civile, a njihove leševe ostavili na ulicama ili bacali u Drinu u naseljima Amajlije i Balatun. Nakon okupacije grada, prvo ubijaju bogate ljude, a zatim sve na šta naiđu.

Ratni fotoreporter, Amerikanac Ron Haviv, ključni je svjedok masakra počinjenog nad civilima Bijeljine, a njegove fotografije su objavljene u svim svjetskim medijima. Ostaće u svjetskim arhivama, fotografija krvnika Srđan Golubovića Maksa iz Beograda, sa rejbankama podignutim na glavu, s puškom u jednoj i cigaretom u drugoj ruci, u savršeno skrojenoj maskirnoj uniformi, kako vojničkom čizmom udara tijelo mrtve žene Aiše Tife Šabanović, kojoj je tada ubio supruga Redžepa i sina Admira. Ovu krvavu fotografiju, na kojoj se pored Tife vide i ubijene komšije Šabanovića, Albanac Abdurahman Pajaziti, vlasnik bijeljinske buregdžinice “Tri brata” i njegova supruga Hamijeta, izučavaće timovi psihologa, psihijatara, socijalnih psihologa, historičara. Arkanov oficir Nebojša Đorđević Šuca i nekoliko maskiranih vojnika, pozirali su Ronu Havivu i u oštećenoj bijeljinskoj Krpića džamiji.

Bijeljina je pravi školski primjer zločina nad civilima koji je izvršen kad rata u Bosni nije bilo. Kolo smrti zavrtjelo se u Bijeljini u zoru 01. aprila 1992.godine, i nije stalo sve do potpisivanja Dejtonskog sporazuma. Srbi domaći pokažu prstom, a arkanovci koji nisu nikog poznavali, njihovo je bilo samo da ubiju.

Kada su pobunjeni bosanski Srbi zajedno sa Specijalnim jedinicama službe državne bezbednosti Srbije okupirali Bijeljinu, u aprilu 1992. zlo je pokucalo na vrata i Bošnjacima obližnje Janje, kojih je u ovom mjestu živjelo oko 10.000. Oklopni bataljon Novosadskog korpusa Jugoslovenske narodne armije blokirao je Janju. Do kraja agresije na Republiku Bosnu i Hercegovinu pisala se knjiga smrti i patnje, knjiga suza i poniženja, crna knjiga bez kraja. U Janji, koja nikakvog rata ni vidjela nije.

Golgotu logora smrti Batković, udaljenog 12 kilometara od Bijeljine, prošlo je oko 4.000 osoba, iz istočne Bosne, Bosanske Krajine, Semberije, Posavine, sarajevske regije. Logor u Batkoviću bio je prava fabrika mučenja, u kojem su zatvorenici vrlo brzo dovođeni na nivo robova. Devetnaestogodišnjem Tuzlaku Nedimu Mustačeviću dali su nadimak Beretka. U logoru Batković su ga tukli svaki dan po tri-četiri puta željeznom stolicom toliko da se raspala, pa kamenom, drvenim štilom od sjekire, puškom. Bio je sakrivan od Crvenog krsta.

Pred Sudom Bosne i Hercegovine na deset godina zatvora osuđen je Gligor Begović, bivši pripadnik Vojske Republike Srpske, za saučesništvo u ubistvu trojice civila, seksualno zlostavljanje nekoliko osoba i premlaćivanje zatočenika u logoru “Batković”. Prve ljude logora; Đoku Pajića, Petra Dimitrovića, Đorđa Krstića i Ljubomira Mišića Okružni sud u Bijeljini je oslobodio optužnice „da su tokom 1992. i 1993. godine u “Batkoviću” tukli i maltretirali zarobljenike, među kojima je bilo civila, ranjenika i ratnih zarobljenika.“ Svjedoci na ovom suđenju, ogorčeni odnosom tužioca Nebojše Jovanovića, kazali su „da je tokom suđenja, njih svjedoke tretirao kao optužene i da su zahvaljujući njemu dželati iz sudskog procesa izašli čistih ruku“.

Iz Bijeljine i Janje je protjerano i u potpunosti opljačkano oko 35.000 Bošnjaka. U Bijeljini je po podacima Tribunala u Hagu ubijeno oko 400 civila.